Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 19,000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 7 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Larry - photo by levan giorgadze

აღსანიშნავია, რომ ბენდის თითოეული წევრი ბრწყინვალე ინდივიდუალისტი იყო. ცხოვრებაში პირველად მოვისმინე ბლუზ სოლო-პარტია კონტრაბასზე, ლარი გრეის შესრულებით. დრამერმა პოლ ვერტიკომ კი ნამდვილი ცეცხლი დაანთო დასარტყამი ინსტუმენტებით.

რაც შეეხება თავად დღის ვარსკვლავს – ლარი კორიელს – მისი პარტიები გიტარაზე გამოზომილი, ზუსტი და ძალიან ეფექტური იყო. მან ქართველი მსმენელი შეაქო და თქვა, რომ გაუგია, თუ როგორ უყვართ თბილისში თელონიოს მონკი. მონკი მეც ძალიან მიყვარს, ამიტომაც ორმაგი ემოციით მოვუსმინე კორიელის ტრიოს მიერ შესრულებულ Trinkle Tinkle-ს.

გიტარისტმა ჩემი გემოვნების ყველა ნიუანსი დააკმაყოფილა. შესრულდა როგორც ჯაზი, ასევე ბლუზ კომპოზიციები. იყო კლასიკური მუსიკის ელემენტებიც. ლარი ნამდვილად იდგა მოწოდების სიმაღლეზე და მას ტოლს არც ბენდის წევრები უდებდნენ.

საბოლოოდ, ბისზე მან რეი ჩარლზის უკვდავი კომპოზიცია, Georgia შეასრულა. დრამერმა კი სოლო პარტიების კიდევ რამდენიმე მომაკვდინებელი ინექციაც გაგვიკეთა. შედეგი – ფეხზე დამდგარი მაყურებელი, რომელსაც არასდროს დაავიწყდება კორიელის ტრიო : )

ეს კონცერტი ჩემთვის საუკეთესო იყო, რადგან ინსტრუმენტალური მუსიკის დიდი მოყვარული ვარ. რაც შეეხება ვოკალს, ამ მხრივ ერიკა ბადუ იყო შეუდარებელი. 30-ში მანაც არანაკლები სიამოვნება მიანიჭა ქართველ მსმენელს.

მის რეგალიებზე უკვე გესაუბრეთ, თუმცა კიდევ ერთხელ – ოთხი გრემი.. ეს უკვე ძააალიან ბევრ რამეზე მეტყველებს. ერიკამაც არ გაგვიცრუა იმედი და მშვენიერი შოუ მოაწყო საკონცერტო დარბაზის სცენაზე. დახვეწილი გემოვნება, ჩაცმულობა, იდეალური ვოკალი და ბექ–ვოკალი, რომელსაც ნებისმიერი მომღერალი ინატრებდა.

Erykah Badu

ბევრმა აღნიშნა კონცერტის შემდეგ, რომ ეს ნამდვილი მასტერ კლასი იყო, თუ როგორ უნდა იმღეროს და ეჭიროს თავი სცენაზე ნამდვილ ვარსკვლავს. ძნელია არ დაეთანხმო მათ.

ერიკას მანერებში, სიმღერაში და საერთოდ ყველაფერში რაც სცენაზე ხდებოდა, მხოლოდ ერთი სიტყვა იკითხებოდა: პროფესიონალიზმი!

ნამდვილი პროფესიონალები კი ყოველთვის მცირედით მაინც ეცნობიან იმ ქვეყნის ისტორიას და კულტურას, რომელშიც უწევთ ჩასვლა. ბადუმ სწორად შეარჩია ის თემები, რაც ქართველ მსმენელს ყველაზე მეტად მოხვდებოდა გულზე: თავისუფლება, ბრძოლა აგრესიისა და ოკუპაციის წინააღმდეგ.. მსმენელსაც მეტი რაღა უნდოდა : )

მოკლედ, კონცერტიდან ყველა სუპერ კმაყოფილი წავიდა. იყო დიდი ოვაცია და ემოცია. საერთო ჯამში წლევანდელმა ფესტივალმა საკმაოდ კარგად ჩაიარა და კიდევ ერთი ძალიან კარგი მოგონება დამიტოვა, რომელიც აუცილებლად გამყვება მომავალ ჯაზ–ფესტივალებამდე.. ძაალიან დიდი მადლობა მინდა გადავუხადო ორგანიზატორებს და იმედს ვიტოვებ, ჯაზის ასეთი ზეიმები კიდევ არაერთხელ გაიმართება თბილისსა და არა მხოლოდ თბილისში : )

Charles Lloyd New Quartet

რა თქმა უნდა ვიცოდი, რომ ჩარლზი უძლიერესი მუსიკოსი იყო, მაგრამ ამდენ ემოციას მისი კოლექტივისგან ნამდვილად არ ველოდი.

კონცერტი ისე დაიწყო, როგორც ლოიდის შემოქმედებითი ცხოვრება. 60–იანების Post Bop, რომელიც  მისი წინამორბედი მიმდინარეობებისგან ოდნავ მეტი მელოდიურობით გამოირჩევა. აღსაქმელად არც ისე რთულია და პირდაპირ გულიდან ამოსულ ემოციებს გაწვდის.

2 კომპოზიცია სწორედ ამ სტილში შესრულდა, შემდეგ კი კონცერტი უფრო მელოდიური ჯაზით გაგრძელდა. არ შემიძლია არ აღვნიშნო ბენდის წევრების უკიდურესი პროფესიონალიზმი. დრამერი – ერიკ ჰარლენდი, რომლის მსგავსი მუსიკოსი საკმაოდ იშვიათია თანამედროვე მუსიკალურ სამყაროში. ეს ადამიანი აბსოლუტურად იდეალურად უწყობდა ბენდს როგორც თანამედროვე, ასევე 60–იანების სტილის ჯაზის დაკვრისას და ინსტრუმენტალურ ვარიაციებში სოლოებს შორის კვარტეტის ნამდვილ ლიდერად გვევლინებოდა.

კონტრაბასისტი რიუბენ როჯერსი შედარებით მოკრძალებული იყო, თუმცა კარგად ეწერებოდა საერთო სურათში. ნაკლებად იყო ინდივიდუალისტური, თუმცა ძალიან გემოვნებიან პარტიებს გვთავაზობდა.

Jason Moran

რაც შეეხება კლავიშს, ჯეისონ მორანის დანახვისას პირველი შთაბეჭდილება ასეთი იყო: როიალთან გაცოცხლებული თელონიოს მონკი იჯდა. ვიზუალური მხარე იდენტური იყო. გარკვეულ მონაკვეთებში კი დაკვრის მანერაც ემთხვეოდა ჯაზის ერთ–ერთი გურუს სტილს.

თავად ლოიდი – შეუდარებელი ბგერა საქსაფონზე, ბრწყინვალე აკუსტიკური შესრულება. ჯაზური გამები, დამახასიათებელი მოძრაობები და 3 ინსტრუმენტი: საქსაფონი, კლარნეტი და ფლეიტა. ფლეიტაზე ნამდვილად პირველად მოვისმინე ჯაზ–შესრულება. თან ვისგან, ჯაზის ერთ–ერთი ლეგენდის, ჩარლზ ლოიდისგან! : )

Charles

კონცერტმა ემოციურად ძალიან დადებითად დამტვირთა. ბისზე მუსიკოსებმა კიდევ ერთი, საკმაოდ ხანგრძლივი კომპოზიცია შემოგვთავაზეს და ფეხზე დამდგარი საკონცერტო დარბაზის სცენა ღიმილით დატოვეს. მსმენელის რეაქცია ნამდვილად ყველაფერზე მეტყველებდა.

ცოტა ხნის შემდეგ კი უკვე ქართველი ჯაზ–მენის, თამაზ ყურაშვილის ბენდი ავიდა სცენაზე. მისი მუსიკა ყოველთვის მაინტერესებდა და როგორც იქნა მომეცა შესაძლებლობა ცოცხლად მენახა ყურაშვილის შესრულება.

Tamaz Kurashvili

თათუზა ბრწყინვალე კონტრაბასისტია, რომელმაც ამჯერად რუს მუსიკოსებთან ერთად საკმაოდ საინტერესო პროგრამა შესთავაზა ქართველ მსმენელს. პროექტი საკმაოდ გემოვნებიანი და მოსასმენად ძალიან სასიამოვნო იყო.

ყურაშვილის სოლოების გამო კონცერტზე მოსვლა ნამდვილად ღირდა. ძალიან დიდი სურვილი გამიჩნდა, რომ ის ქართულ სცენაზე რომელიმე ცნობილ ამერიკელ ჯაზ–მენთან  ერთად მეხილა (თუნდაც იმავე სტენლი ჯორდანთან, რომელთან ერთადაც მას უკვე ნამუშევარი აქვს).

პირველმა დღემ ნამდვილად კარგად ჩაიარა. მოუთმენლად ველოდები ლარი კორიელის კონცერტს, რომელიც 29–ში, 20:00 საათზე, Event Hall-ში გაიმართება. იმედი მაქვს, ეს დღეც განსაკუთრებული იქნება თბილისის მე–14 საერთაშორისო ჯაზ–ფესტივალზე : )

დროებით..

წელსაც გამიმართლა, რადგან ისევ მოვახერხებ თბილისის ჯაზ-ფესტივალის კონცერტებზე დასწრებას.

მე-14 ფესტივალი განსაკუთრებით ხარისხიანი მუსიკით იქნება გამორჩეული. ბლოგზე უკვე დავწერე, რომ 1 კვირაში ჩვენს ქალაქს ისეთი ვარსკვლავები ეწვევიან, როგორებიც არიან ჩარლზ ლოიდი, სონი ემორი და ლარი კორიელი. თუმცა იმ პერიოდისთვის, როცა პირველ პოსტს ვწერდი, ყველა დეტალი ჯერ კიდევ არ იყო გარკვეული.

ამ ჯერზე უკვე ყველა კარტი გახსნილია : )

პირველ რიგში, ჩემთვის ძალიან სასიამოვნო სიურპრიზი იყო თბილისის მე-14 საერთაშორისო ჯაზ-ფესტივალის მონაწილეების სახელებს შორის  ერთ-ერთი საუკეთესო ქართველი ჯაზმენის, თამაზ ყურაშვილის სახელ-გვარის ამოკითხვა. როგორც იქნა, მოვახერხებ მისი ბენდის ცოცხლად მოსმენას, რაც ძალიან კარგი გამოცდილება იქნება ჩემთვის, როგორც ჯაზის მოყვარულისა და (ასე თუ ისე) მუსიკოსისთვის. ისე კი, სად გამომეყოფა ცხვირი: ჯო სემპლი, კრისტიან სკოტი, სტენლი ჯორდანი, რეიჩელ ფერელი.. ყველას ლაივზე ვარ ნამყოფი, ქართველი ყურაშვილისაზე კი არა.. : )

არაუშავს, ზუსტად 6 დღეში, 27 ოქტომბერს ამ ამბავსაც მივხედავ და ბონუსად ჩარლზ ლოიდსაც მოვუსმენ.

რაც შეეხება ფესტივალის მთავარ ჰედლაინერს, ეს არც მეტი, არც ნაკლები ერიკა ბადუ იქნება. მომღერალი, რომელიც ერთ–ერთი გამორჩეულია როგორც სიმღერის მანერით, ასევე ინსტრუმენტალური შესრულებებითაც.

4 გრემი – ეს უკვე ყველაფერზე მეტყველებს. ერიკა ბადუ ნამდვილად დიდი ვარსკვლავია, რომელიც კიდევ ერთხელ აინთება, ამჯერად უკვე თბილისის საკონცერტო დარბაზის სცენაზე.

მოკლედ, როგორც უკვე მიხვდით, რამდენიმე ძალიან ცხელი ჯაზ–საღამო გველის, 27–30 ოქტომბერს. დეტალური ინფორმაცია განრიგის, ბილეთებისა და ფასების შესახებ შეგიძლიათ იხლოთ ფესტივალის ოფიციალურ ვებ–გვერდზე.

ფასები საკმაოდ დაბალია, იჩქარეთ, ბილეთები ჯერ კიდევ იყიდება საკონცერტო დარბაზის სალაროებში.

მაშ ასე.. შევხვდებით 6 დღეში, ‘თბილისის მე–14 საერთაშორისო ჯაზ–ფესტივალზე!’ : ) 

30 საათიანი მგზავრობის შემდეგ დასვენების ნაცვლად, მოთმინება ამოწურული პოსტს ვწერ.

მე და ჩემი და გახლდით დასასვენებლად თურქეთში;  სასტუმრო შევუკვეთეთ ერთ–ერთი ტურისტული კომპანიის მეშვეობით, რომელმაც ასევე შემოგვთავაზა კომპანია “LUKS KARADENIZ”–ის ავტობუსი, თუმცა უარი ვუთხარი, რადგან ამ კომპანიის ავტობუსებს ყოველთვის უარყოფითად ახასიათებდნენ და გადავწყვიტე საუკეთესო სერვისით მესარგებლა, კერძოდ კი კომპანია “METRO”–ს ავტობუსებით; სამწუხაროდ თურქეთის ტურისტულ ზონებში საქართველოდან ხალხის მნიშვნელოვანი ნაკადის გამო, ვერც საქართველოდან თურქეთში და ვერც თურქეთიდან საქართველოში (წინასწარ) ვერ ვიშოვე ბილეთები; შესაბამისად მომიწია ლუქსის ავტობუსებით მგზავრობა.

პირველი რაც უმნიშვნელოვანესია ასეთი ხანგრძლივი მგზავრობის დროს არის დისციპლინა, რაც ცხადია უნდა დაარეგულიროს ავტობუსის პერსონალმა, გამცილებლებმა და მძღოლებმა, განსხვავებით მეტროს ავტობუსებისგან, დაგხვდა მხოლოდ ორი მძღოლი და ერთი გამცილებელი.

ამ მგზავრობის დროს აღსანიშნავი ფაქტები იყო, მგზავრების ხშირი მოძრაობა ავტობუსში, დაგეგმილ ყოველ 3 საათში ნახევარ საათიან გაჩერებებს, ყოველ ერთ საათში 10 წუთიანი გაჩერებები ემატებოდა, რაც ზოგჯერ 15, 20 წუთი გრძელდებოდა, ასევე ხანგრძლივდებოდა დაგეგმილი ნახევარ საათიანი გაჩერებები, მგზავრების დაგვიანებების გამო; აღარაფერს ვამბობ ნასვამ ხალხზე და ორიოდე ავარიულ შემთხვევაზე. ყოველივე ამის გამო ისედაც ხანგრძლივი მოგზაურობა კიდევ უფრო გახანგრძლივდა.

გამცილებელი უნდა იყოს მკაცრი და მომთხოვნი, სწორედ მასზეა დამოკიდებული მგზავრების დროული დაბრუნება ავტობუსში, აქ კი პირიქით – მგზავრებთან მეტად ფამილარულ დამოკიდებულებაში იყო და ისინიც “ბედავდნენ” ხან სიგარეტის მოსაწევად, ხან სასმელის, ხან აფთიაქში წამლისთვის, ხან რისთვის და რისთვის გაეჩერებინათ ავტობუსი, რომელშიც 50–მდე მგზავრია და წარმოიდგინეთ ავტობუსი, რომელიც თითოეული მგზავრის  ხუშტურზე დადის.

უკან დაბრუნებისას, მგზავრების მრავალფეროვანი და საინტერესო შემადგენლობა იყო, სასტუმროებში მომუშავე ქართველი ანიმატორები, უბრალოდ სხვადასხვა ადგილზე მომუშავე ქართველები (ქალები), ორი თურქი, უზბეკი და ორი მსმელი (:D) რომელთაც აქტიურად გაიცნეს ერთმანეთი ან მანამდეც იცნობდნენ, არ ვიცი.

გაჩერებები პირველი მგზავრობის ანალოგიურად და უფრო ხშირად განმეორდა, გამცილებელი კიდევ უფრო ფამილარული იყო, ზოგ მგზავრს მანამდეც იცნობდა, არავინ არ უჯერებდა, სიცილ–კისკისში ისევ დაგვიანება და დაგვიანება, აი ერთსაც მოვწევ და ამოვალ, აი ერთსაც დავლევ და ამოვალ, მოკლედ მთელი გზა ასე ხდებოდა დაუსრულებლად.

რამაც ყველაზე მეტად შემაშფოთა, ორი მძღოლიდან ერთი დაახლოებით 60 წლამდე იქნებოდა, ცოტა ფიცხი ჩანდა, ხშირად საუბრობდა ტელეფონზე, ერთი პირობა ვიღაცას ეჩხუბებოდა ისევ ტელეფონზე, ღამეა, ავტობუსი გამალებით მიდის, ეს ჩხუბობს, გადაწვა ფანჯრისკენ, საჭეს ხელი უშვა და დაეყრდნო იდაყვით, ამ ყველაფერს (მძღოლს) მგზავრები ხედავენ შიდა პატარა სარკეში და დაუწყეს ყვირილი “რას შვრები, მორჩი ლაპარაკს  და ა.შ.”.

გადავრჩით.  (მსგავსი ფაქტების გამო ღამე თითქმის აღარ მეძინა და მეც გზას ვუყურებდი)

მეორედ გზატკეცილზე, გზის ნაწილი ცოტა მოკვეცილი იყო ავარიული შუქებით (გზას აკეთებდნენ) და ისარი გადახვევის მიმართულებით, ეს დავინახე, მძღოლმა კი გვიან შენიშნა და კინაღამ გზის კონუსისებრი ნიშნულები ავიკაპოტეთ, ბოლო წამს მოატრიალა უზარმაზარი ავტობუსი.

გადავრჩით.

ყველას გვეჩქარება, ყველას მალე გვინდა სახლში დაბრუნება ასეთი ხანგრძლივი გზის შემდეგ;

აღმოჩნდა რომ ერთ ზესტაფონელ მგზავრს ყველაზე მეტად ეჩქარება და ყველაზე მეტად უნდა სახლში დაბრუნება.

აქ ერთი შეხედვით, უჩვეულო არაფერია, მაგრამ როგორც კი თერჯოლაში კვების პუნქტისკენ გადაუხვია, ფეხზე წამომდგარმა ხსენებულმა, ზესტაფონელმა ახმახმა (ასე 50–55 წლის) ორჯერ მუშტი დასცხო ჩემს წინა სკამის საზურგეს, ჩუმად შეიგინა და გაბრაზებით კბილები დააკრაჭუნა (მე ვერ მივხვდი რაში იყო საქმე, რადგან აქამდე არ ვიცოდით ასე თუ ეჩქარებოდა).

როგორც იქნა ჩავედით (ტრაბზონის შემდეგ მხოლოდ უხვი 10 წუთიანი გაჩერებები იყო მოწევისთვის, შემდეგ სარფის საბაჟოს გრძელვადიანი გავლა) და მოკლედ თერჯოლის დანახვა ყველას ძალიან გაუხარდა.

პუნქტუალურმა მგზავრებმა სწრაფად მოვაგვარეთ ყველაფერი და ავტობუსთან დავიწყეთ მოგროვება; თუმცა კვების პუნქტიდან გამოსვლამდე, შევნიშნე რომ რამდენიმე ანიმატორი და ორი მსმელი ისევ ერთ მაგიდას უსხნდნენ და სვამდნენ არაყს.

ფეხდაფეხ მძღოლიც მოგვყვა, ჩაჯდა ავტობუსში, დაქოქა, ააჩქარა გამცილებელი მგზავრების მოსაყვანად.

ამასობაში ფიცხი, ახმახი მგზავრი, რომელიც ზესტაფონში უნდა ჩასულიყო, როგორც კი დაინახა გამოსული მძღოლი, ეცა და ნერვიულად, გაცეცხლებით ანიშნებს საათზე: “რატომ დაიგვიანე? ეს არის ნახევარი საათი? მეჩქარება მე! თქვენ გელოდოთ აქ?!” და ა.შ. ყვირის რაც შეუძლია; მძღოლმა რაღაც თქვა თურქულად და ავიდა ავტობუსში. როგორც იქვე მდგომმა ქართველმა გოგომ თარგმნა, ჩემი ბრალი არ არის, ყველა მგზავრი არ გამოსულაო.

შემდეგ, ფიცხი მგზავრი ასასვლელის მხრიდან მიადგა და ისევ დაიწყო ყვირილი, გადავიდა საზიზღარი სიტყვებით გინებაზე, მძღოლი რა თქმა უნდა მიხვდა, ვეღარ მოითმინა და ისევ ჩამოვიდა, მანაც ყვირილი დაიწყო;

ყვირილში რომ ვერ გაუსწრეს ერთმანეთს, პირველად  ფიცხი მგზავრი გადავიდა მუშტების ჰაერში მოქნევაზე, დაარტყა მუშტი ავტობუსს, ორივე ჩამოხტნენ ავტობუსის კიბეებიდან და ახლა გაშლილ ადგილზე ჩხუბობენ, ჩაერთვნენ სხვებიც, მოვიდნენ სხვა მძღოლებიც და აშველებდნენ.

ყველა ძალიან ავნერვიულდით, ხაზგასმით ვამბობ, რომ ამ მგზავრის პრეტენზია სრულიად სამართლიანი იყო, ასეთივე პრეტენზია უნდა ჰქონოდა ყველა სხვა მგზავრსაც, თუმცა არავითარ შემთხვევაში ასეთი ფორმებით, ყვირილით, ჩხუბით და დედის გინებით. 

ისედაც მთელი გზა გადარეულივით დაჰყავდა ავტობუსი და მისი კიდევ უფრო გაღიზიანება ძალიან ცუდი შეიძლებოდა ყოფილიყო, წინ ჯერ კიდევ 300 კილომეტრამდე გვქონდა გასავლელი;

გადარეულმა მგზავრმა გინებ–გინებით მუშტები ურტყა საბარგულის კარს, თავის ბარგს ითხოვდა რომ წასულიყო.

სტაცა ხელი ბარგს, გაიჭრა წინ, გაცეცხლებით კიდევ ერთხელ იყვირა “%ლეზე დამეცვით ყველაო” (შესაბამისი მოძრაობით) და გავარდა.

ჩავსხედით ძალიან განერვიულებულები, დაიკეტა კარები, საჭესთან სამწუხაროდ ისევ გაფიცხებული მძღოლი დაჯდა, გაუხვია ავტობუსმა და დადგა გზატკეცილზე გადასასვლელ პოზიციაში.

ფანჯრიდან დავინახეთ ავტოსტოპით იდგა ზესტაფონელი, ავტობუსი გაჩერდა როგორც  ვთქვი და ვიფიქრე ალბათ სთხოვენ ავტობუსში დაბრუნებას; მაგრამ უეცრად, ორი მძღოლი და ერთი თურქი ჩახტნენ ერთდროულად, ეცნენ ამ ახმახ ზესტაფონელ კაცს და დაუწყეს სამივემ ერთად ცემა, ტანად ზესტაფონელი უფრო მოსული იყო, ერეოდა, შემდეგ ქვა აიღო, ჭაღარათმიანი მძღოლი მოიმწყვდია მკლავებში და სულ მუხლისთავები ურტყა მუცელში, მეორე მძღოლი და კიდევ თურქი მგზავრიც ეშველებოდნენ, ყველა ერთად მუშტებს უბრაგუნებდნენ ახმახს. ამასობაში ავტობუსში არსებულმა მგზავრებმა დაიწყეს ხტუნვა აქეთ–იქეთ და ქართველის მიშველება სცადეს, თუმცა ამაოდ, ავტობუსის ორივე კარი ჩაკეტილი იყო.

ამასობაში კვების ობიექტიდან გამოვარდნენ ქართველები და ძლივს ააწიწკნეს ერთმანეს მოჩხუბარი თურქი მძღოლები და ქართველი მგზავრი.

ისევ ჩასხდნენ, ახლა უკვე მეორე მძღოლი დაჯდა საჭესთან.

ის რაც ამ ჩხუბმა გამოავლინა ავტობუსში, გაცილებით მძიმე სანახავი იყო;

უკან 2 ნასვამი იყო, წინ როგორც გითხარით ქალბატონები, რომლებიც დროებით სამუშაოზე იყვნენ თურქეთში და უკან ბრუნდებოდნენ.

თითქმის ყველამ, მათ შორის მეც აღვნიშნეთ, რომ ამ კაცის პრეტენზია ადექვატური იყო, მაგრამ არა ასეთი ჩხუბით და გინებით, როცა ჯერ კიდევ მრავალი მგზავრის ბედი მასზეა დამოკიდებული, ხოლო წინ კი დიდი გზა გველის.

ნასვამმა ადამიანებმა ცხადია ეს არასწორად გაიგეს, მე გავჩერდი, უბრალოდ აზრი არ ჰქონდა მათთან საუბარს, ხოლო წინ მსხდომმა ქალბატონებმა გააგრძელეს ზესტაფონელი მგზავრის გაკრიტიკება, მათ (ნასვამმა მგზავრებმა) ჩათვალეს, რომ ქალბატონები თურქ მძღოლებს იცავდნენ და დაახლოებით ასეთი დიალოგი წარიმართა, თუ შეიძლება ამ მარაზმს დიალოგი ვუწოდოთ (მე მათ შუაში ვზივარ):

“ოეეეეე, ქალოოო, შენ მანდ შენ თავს მიხედე, კაციშვილმა რომ არ იცის რას აკეთებთ თურქეთში” – იღრიალა ჩახრინწული ხმით  ნასვამმა მგზავრმა

“ასეთი რა გაგიკეთეს რომ მაგათ უდგებით მხარში და იცავთ? ააა, თქვენი” – აგრძელებს მეორე.

“რეებს ბედავ, აქ ყველანი დედები ვზივართ!!!!” – დაქაჩა თვალები და წამოიწია ერთი ქალბატონი.

“სახლ–კარს მოცილებული ვშრომობთ” – წამოხტა მეორე კივილით, ხრიალით.

“ოე, ოე, მე ვიცი რასაც შრომობთ, შენი კართატეკა არ ამაწეიოოო, ახლა ქალოოო” – ღრიალებს პირველი ნასვამი.

“რაოოოოოოოოოოო, შენ რა უნდა ამომიწიო, ხმა ჩაწყვიტეეეეეეეეეეეეეეე” – და ავტობუსში ისმის დაახლოებით საჭიროსუფლო დონის კივილი.

ამ დიალოგის ყველა დეტალი ამაზრზენია და ძალიან მძიმე, ნასვამი და გამოშტერებული ადამიანი, რომელიც ჯერ ერთი ადამიანის გვერდში დგომას ითხოვდა ჩვენგან “რა იყო ადამიანს გვერდში არ უნდა დავუდგეთ, ეჩქარებოდა” სიტყვებით, მეორე წუთს ლამის ყელში ებრდღვნა ქალბატონ თანამემულეებს და საშინელი შეურაცხყოფა მიაყენა მათ.

რეალურად დაგვიანება კი სწორედ მათი ბრალი იყო, ისინი დარჩნენ ყველაზე გვიან, ისინი ქეიფობდნენ;

არ გასულა რამდენიმე წუთი და იგივე ნასვამი მგზავრი სიგარეტის მოსაწევად გაჩერებას ითხოვდა, საბედნიეროდ ავტობუსმა აღარ გააჩერა;

“ყავა მაინც დაგვალეიე გოგო” – გასძახა გამცილებელს პირველმა ნასვამმა გაბღენძილად.

ამის შემდეგ სიტუაცია მეტ–ნაკლებად  ჩაწყნარდა, უკან მსხდომმა ანიმატორებმა, ერთმა მსუბუქად და ორმა ძალიან ნასვამმა მგზავრმა დაიწყეს საუბარი რელიგიაზე, პატრიარქის ხილვებზე, ჩიპებზე, თუ რა საშიშია ახალი ID ბარათები, თუ როგორ იცის პატრიარქმა ყველაფერი ხილვებით და არაფერს ამხელს, როგორ გვაიძულებენ ამ ბარათების აღებას, ცოდვების მონანიებაზე, მამა”ო”ებზე და ა.შ. ამ ყველაფერის დეტალები თქვენი ფანტაზიისთვის მომინდვია.

“გუდვილთან ვინ ჩადის” – გაისმა ზეციური ხმა.

“მე, მე ჩავდივარ”– ვყვირი.

ისე მიქრის ავტობუსი, გუდვილს ვცდებით,  DUR, DUR მე ვყვირი ისევ, გააჩერა! როგორც იქნა მოვედით, კინაღამ მიწას ვემთხვიე გუდვილის წინ, ასე მეგონა ყველაფერ ცუდს იმ ავტობუსში ვტოვებდი.

მაგრამ ეს ილუზიაა, მთელი საქართველო ზუსტად ასე, ერთი ავტობუსით ვმოძრაობთ და წრეზე დავდივართ, იქნებ სადმე კარი შეიღოს და შევვარდეთ, ვინც ძალიან უკულტუროდ იქცევა გავარდება, ვინც ითმენს დარჩება, ვიღაცას კი გაჩერების და ავტობუსიდან ჩამოსვლის ილუზია აქვს, ისე როგორც მე.

ფალსიფიკაცია არალეგალური ქმედებაა და კანონდამრღვევს მსოფლიოს ძალიან ბევრ ქვეყანაში საკმაოდ სოლიდური სასჯელი ელის. საქართველოში კი ამ მხრივ განსხვავებული სიტუაციაა. ფალსიფიკაციას, იდენტურ შეფუთვას და სხვა ხერხებს ფირმები საკმაოდ ხშირად მიმართავენ. მაგალითი არც ისე ცოტაა.

ერთ-ერთს სულ ცოტა ხნის წინ შევესწარი. მცხეთის განახლებულ ქუჩებში მივდიოდი, როცა ძალიან ნაცნობი ლოგო დავინახე. ფერები, წარწერის სტილი და პროდუქტი აბსოლუტურად იგივეა, მხოლოდ ფირმაა განსხვავებული. დიახ, თოლიას ნაცვლად ამ ლოგოზე სრულიად უცნობი წარწერა – ‘პალომა’ გაჩნდა.

როგორც შემდეგ გავიგე, ასეთი ნაყინი არა მხოლოდ მცხეთაში, არამედ ბათუმში და საქართველოს სხვა რეგიონებშიც იყიდება და ხარისხით ბევრად დაბალია, ვიდრე ნამდვილი ‘თოლია’.

ეს მაგალითი, რა თქმა უნდა, არ არის ერთადერთი. ყველას გექნებათ ნანახი რეკლამა ‘მე ვარ ბარნი პატარების მეგობაარი’, რომელშიც გაურკვეველი წარმომავლობის მელოდიას სრულიად უსმენოდ ამღერებენ რომელიღაც ბავშვს.. ნუ, ამას ამ შემთხვევაში გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს, რადგან რეკლამამ იმუშავა და ბარნი მალე საკმაოდ პოპულარული პროდუქტი გახდა. ამის ფონზე, ერთ-ერთი ქართული კომპანიის რეაქციამაც არ დაახანა და მალე ქართულ ბაზარზე გამოჩნდა ახალი ტკბილეული: ბალუ, რომელიც შეფუთვით და ფორმითაც ძალიან ჰგავს ბარნის.

ამ ყველაფერს იმავე კომპანიის მიერ გამოგონილი ახალი პროდუქტებიც დავუმატოთ:

ყველასთვის კარგად ცნობილი Bounty-ს ფალსიფიცირებული ვერსია, Batumi და გამაიმუნებული Snickers: ‘შემიყვარე, ნუ დაფიქრდები!’

‘ტკბილ ქვეყანას’ ბათუმის შემხედვარე ჩვენი ტკივილი მოაგონდა და კიდევ ერთი ახალი შოკოლადი, ‘სოხუმი’ გამოუშვა, რომელიც, რატომღაც ტვიქსს მივამგავსე.. მოკლედ, დიდი არეულობაა ამ კომპანიაში.

ამ ყველაფერს ისიც დაერთო, რომ არა მხოლოდ ბრენდირებული კომანიების ფალსიფიცირება ხდება, არამედ მაღაზიაში ნაყიდი ნამცხვრებისაც. ფალსიფიკაციის საწინააღმდეგო გვერდზე,  არა ფალსიფიკაციას/Say NO to Falsification, გაზეთ ‘ბანკები და ფინანსებზე’ დაყრდნობით გვატყობინებენ, რომ:

მომხმარებელთა ფედერაციამ თბილისში სამომხმარებლო მიკრობიოლოგიური კვლევის ჩატერების შედეგად აღმოაჩინა, რომ 15 დასახელების ნამცხვრიდან 12 მათგანი საჭირო ნორმებსა და სტანდარტებს არ აკმაყოფილებდა.

ფედერაციის თავმჯდომარის მადონა კოიძის განცხადებით, ყველაზე მეტი დარღვევა კუსტარულად დამზადებულ ნამცხვრებში აღმოჩნდა. განსაკუთრებულად მძიმე შედეგები ნამცხვარ “ეკლერის” და ე.წ. “ტრუბოჩკების” ლაბორატორიულმა კვლევამ აჩვენა. პროდუქციაში ჯანმრთელობისთვის საშიში ნაწლავური ჩხირები აღმოჩნდა.

სტანდარტების შეუსაბამოა, ასევე, სუპერმარკეტებიდან ამოღებული “პრიჩუდა”, “სუდარუშკა” და “ვიბერი მენის” რულეტები. ისინი რუსული პროდუქციის ქართული ანალოგია, რომელსაც ეტიკეტზე მითითებული წარწერის მიხედვით შპს “ბლიცსერვისი” ამზადებს, თუმცა ეტიკეტი შიგთავსს არ შეესაბამება.

ფალსიფიკაცია არა მხოლოდ საკვებ პროდუქტებზე ვრცელდება. ჰაიდელბერგცემენტის მაგალითიც უკვე კარგადაა ცნობილი მომხმარებლისთვის, ცემენტის შეფუთვაზე არა ჰაიდელბერგცემენტი, არამედ ჰაილედბერგცემენტი, ან მსგავსი სიტყვა ეწერა, რასაც მომხმარებელი შეცდომაში შეჰყავდა. აგრეთვე ყალბია ცემენტის ის ტომრებიც, რომელსაც მხოლოდ პორტლანდცემენტი აწერია. მსგავსი შეფუთვის გამო, მომხმარებელი ძალიან ხშირად შედის შეცდომაში.

იმედი მაქვს, სამშენებლო ფირმები ამ ყველაფერს გაითვალისწინებენ და უხარისხო მასალის გამო მათი ნაგებობები საფრთხის შემცველი არ გახდება.

მოკლედ, მდგომარეობა არცთუ სახარბიელოა და ამ მხრივ როგორც კანონი, ასევე მოქალაქეების მიდგომაც უნდა გამკაცრდეს. ყველა მომხმარებელმა უნდა გაითავისოს, რომ ოდნავ მეტის გადახდა და ხარისხიანი საქონლის შეძენა ბევრად უფრო სარფიანია მათთვის. 

პოსტის დამთავრება კი ამ ფრაზით მსურს:

მე ვარ რევაზ ბარამიძე, ბლოგერი.. და მე არ შევიძენ ფალსიფიცირებულ პროდუქციას! : )

Here We Go:

ერთმა პოლიტოლოგმა თქვა:

პოლიტიკური სივრცე ეს ის ადგილია სადაც არსებობენ ინტერესებითვის მებრძოლი რაინდები, მაგრამ ეს სივრცე ჭადრაკის იმ დაფას ჰგავს, სადაც ვერასდროს მიხვდები, როდის შეიცვლის ფერს შენი შავი ცხენი.

მართალია, არც ისე სახარბიელო ნაბიჯია წერის დაწყება საკუთარი აზრით და თან ამ აზრის ვიღაც პოლიტოლოგზე დაბრალება, მაგრამ გონებამახვილობისგან, როგორც ჩანს, შორს ვარ და ეს ფანდიც მომეტევება.

საქართველოში უნივერსიტეტის დაარსების იდეა XIX საუკუნის დასაწყისში, რუსეთის იმპერიისაგან ჩვენი სამშობლოს გათავისუფლებისათვის ბრძოლის გაძლიერებასთან ერთად  დაიბადა… თუმცა ეს ყველამ კარგად იცით, თუ არ იცით აქ ნახეთ, მე კი საქმეზე გადავალ.

დიდი დრო გავიდა მას მერე რაც თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტებმა ერთხმად აღიარეს, გაითავისეს და პრეტენზიაც გაუქრათ, მიხვდნენ რა, რომ ამა უნივერსიტეტის სტუდენტური თვითმმართველობა, რბილად რომ ვთქვათ, არ იყო სტუდენტთა ინტერესის გამტარებელი. ბევრი ჭორი დადის ქალაქში: ის პარტიულებიო, ეგ გამწვანების თანამშრომლებიო, მათ IQ-ს  კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებენ, მათზე საუბრისას ნაპოლეონის მოპარულ რძეზე გაზრდილი გოშიები მოსდით თავში („Animal Farm“- George Orwell) და მავანნი.. მე არ ვიცი ეს მართალია თუ არა, ან იქნებ ვიცი, მაგრამ ამაზე მერე..

მოკლედ იმაზე ვსაუბრობდით, რომ სტუდ-მმართველობა რაღაც მმართველობააო, რომელსაც სტუდენტებთან არავითარი კავშირი არ აქვსო, თუ არ ჩავთვლით დიდაქტიკურ-აღმზრდელობით ლაშქრობებს რესპუბლიკის ღირსშესანიშვავი ადილების დასათვალიერებლად.

მას შემდეგ რაც უნივერსიტეტი დავამთავრე, საზოგადოებასთან აქტიური შეხება არ მქონია, მინდა გითხათ, რომ წარჩინებული ბაკალავრის სტატუსით დავტოვე ცოდნის  მტირალა კედლები და, როგორც ყველა უსაქმურმა, მაგისტრატურაზე დავიწყე ფიქრი, რამდენიმე ადგილას შევიტანე განცხადება, სადაც დიპლომის ამონაწერი თუ რაღაც მსგავსი მომთხოვეს. მეც მივაკითხე მშობლიურ მეექვსეს, სადაც მესამე წინადადება ‘გამარჯობა’-ს შემდეგ იყო ის, რომ დამატებითი სემესტრის სტუდენტთათვის კრედიტები გაძვირდა. 25 ლარის ნაცვლად 40 გახდა.

ვიწრო სამეგობროში ბევრი ითქვა ამაზე, ბევრი დაიწერა და ბევრს კიდევ იტყვიან, მაგრამ სასწაულებიც ხდება თურმე. რამდენიმე დღის წინ, უფრო ზუსტად კი 06.09, 1:21 სთ-ზე სოციალურ ქსელ facebook-ზე შეიქმნა ფრიად სასიამოვნო, ღია (ვიმეორებ, ღია) ჯგუფი mecxre semestri, სადაც სტუდენტები აპროტესტებდნენ სწავლის უკმეხად გაძვირებას. მეც დავემატე ამ ქარავანს და მოვემზადე იმ ინტრიგან სტუდენტებთან კომენტ-დუელის გასამართად, რომლებიც არათუ ღია, არამედ ზე-დახურულ ჯგუფებშიც აღწევენ და ამა ქვეყნის თუ არა, ამ ქვეყანაში ამ უნივერსიტეტის მკურირებელი ძლიერების თხოვნა/მოთხოვნა/ბრძანებას ასრულებენ. მაგრამ მოგეცა ჯანი! არცერთი მსგავსი ჯეელი არ გადამყრია! გვერდის ავტორები ფრიად დამაიმედებელ ამბებს ყვებოდნენ და თან დარწმუნებით, რომ ყველაფერი შეიძლება შეიცვალოს უბრალოდ აქ ვერ გაგანდობთ ამასო. მათ ინფოში კი მაცდურად ეწერა დამსაქმებლად თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი!

კიდევ ერთი ახალი აბზაცის დაწერა შეიძლება კიდევ ერთ მოწვევაზე, მაგრამ დაე სკრინებმა იღაღადონ ჩემ ნაცვლად:

მაშ, უკვე თვითმმართველობა ჩაერთო საქმეში?!.

უნივერსიტეტის ავტონომიაზე გაიგებდით. სახელმწიფომ როგორ დაიხსნა მხრებიდან და თავისუფლება მიანიჭა. არავინ იცის ეს თავისუფლება სიტყვის, გამოხატვის, აზრის და ა.შ თავისუფლებებში თუ გადის, მაგრამ ფინანსური თავისუფლება კი სახეზეა. ჰოდა საიდან უნდა ამოიღონ ფული ცოდნის ტაძრის ჯერ კიდევ თეთრმა კედლებმა თუ არა საზიზღარი, საშინელი, მდიდარი, გაზულუქებული სტუდენტიდან!

ნაკლოვანი დემოკრატია, ცოტა მეტი ავტორიტარიზმი და მოდი ბარემ ვთქვათ ტოტალიტარიზმისკენ სწრაფვა, რის ნაკლოვანი დემოკრატია, ცოტა მეტი ავტორიტარიზმი და ტოტალიტარიზმისკენ სწრაფვა იქნებოდა თუ არ მოინდომებდა განათლების პანთეონში მკაცრი მარჯვენის დატოვებას?!  მაგრამ ვისში ნახოს დასაყრდენი ამ ბინძურმა ძალამ თუ არა საზიზღარ, საშინელ, უსამართლო, გაზულუქებულ სტუდენტში!

თვითმმართველობის სტატუსს ბევრი მოხვდა ჯერ იმიტომ, რომ თვითმმართველობისგან სტუდენტებს მოხვდათ, მერე სტუდია მონიტორის ფილმი. და კიდევ მავანი! ამ მმართველობის სტატუსს განეტარება უნდა სტუდენტთა თვალში. და აჰა! მათაც მიჰყვეს რევოლუციონერობას ხელი და მოითხოვეს კრედიტების გაიაფება. დაე აღსრულდეს!

ორი აზრი არაა რომ სწავლის გაიაფება უნდა მოითხოვოს ერთიანმა სტუდენტურმა ძალამ!

ორი აზრი არაა, რომ არცერთი მსგავსი საქციელი ურეაქციო არ უნდა იყოს!

ორი აზრი არაა, რომ ხელმოწერების განცხადებების და გამოსვლების მაქსიმალიზაციამ გული უნდა შეუწუხოს მავანს!

არავის აქვს უფლება სწავლა გაუძვიროს ისედაც სულამოხდილ, ნახევარგანათლება მიღებულ, განუხორციელებელ სტუდენტს, ასევე არავის აქვს უფლება ამ წმინდა მოთხოვნაზე თავისი სტატუსი გაწმინდოს. მითუმეტეს არავის აქვს უფლება ამ გაწმენდაზე თქვას: „ხომ კარგ საქმე კეთდება, რა მნიშვნელობა აქვს ვინ გააკეთებსო“!!!

Eastern Promotion ჯაზის მსმენელებს მოწყენის საშუალებას არ გვაძლევს. შარშანდელი თბილისის ფესტივალის შემდეგ ჯაზ–სერიები გაგრძელდა Event Hall–ში, შემდეგ იყო შავი ზღვის ფესტივალი ბათუმში. ეს რამდენიმე ზღვისპირა დღე ნამდვილად არასდროს დამავიწყდება. განსაკუთრებით კი არ დამავიწყდება სტენლი ჯორდანის მუსიკა. თავსხმა წვიმის ქვეშ ვიდექი და წამითაც არ მიფიქრია სადმე შემეფარებინა თავი..

Black Sea Jazz Festival 1 თვის წინ დასრულდა და მინდა შეგატყობინოთ, რომ თბილისის მეთოთხმეტე საერთაშორისო ჯაზ–ფესტივალი მასზე არანაკლები იქნება, თუ მეტი არა. მართალია, ყველა ჰედლაინერის ვინაობა ბოლომდე არ არის გახმაურებული, მაგრამ მათი სახელები, ვინც უეჭველად ჩამოვა, საკმაოდ ხმამაღალია.

ჩარლზ ლოიდი – არა, არ მოგესმათ : ) ჩარლზ ლოიდი ნამდვილად ჩამოვა და ჩვენ, ქართველ მსმენელებს გვექნება შანსი მას ცოცხლად მოვუსმინოთ დიდ საკონცერტო დარბაზში.

საქსაფონისტი ლოიდი, ჯაზის ერთ–ერთი უდიდესი ფიგურა 1960–იანი წლებიდან მოყოლებული, ქმნის ისეთ მუსიკას, რომელსაც შუძლია ერთმანეთთან დააკავშიროს მსოფლიოს ნებისმიერ კუთხეში მცხოვრები ადამიანი. მის მუსიკაზე დიდი გავლენა აქვს ჯონ კოლტრეინს, რომელსაც ხშირად ადარებენ კიდეც.

აქვე უნდა აღვნიშნოთ, რომ ცნობილ და უკვე ლეგენდარულ ჯაზ–მენს, კეი ჯარეტს მუსიკალურად სწორედ ჩარლზ ლოიდმა აადგმევინა ფეხი. ჯარეტი ჩარლზის ბენდში 1966–68 წლებში კლავიშზე უკრავდა.

ამჯერად ლოიდი თბილისს ახალი პროექტით ეწვევა, კვარტეტთან ერთად. დამერწმუნეთ, ასეთი ხარისხიანი კონცერტის მოსმენა არცთუ ისე ხშირად შეიძლება.

მეორე ჰედლაინერი – ლარი კორიელი

მასზე ჩემზე უკეთ ეს ფოტო მოგითხრობთ:

ჯიმი ჰენდრიქსი და ლარი კორიელი

კორიელი თანამედროვეობის ერთ ერთი საუკეთესო ჯაზ–ფიუჟენ გიტარისტია. ლოიდის მსგავსად, ისიც 60–იანი წლებიდან მოღვაწეობს და ბევრ ცნობილ მუსიკოსთან ერთად დაუკრავს, მათ შორის ჩიკო ჰამილტონთან, გარი ბარტონთან, რომელიც თბილისს ერთხელ უკვე ეწვია. ლარი იყო The Guitar Trio-ს წევრი, ლეგენდარულ პაკო დე ლუსიასა და ჯონ მაკლაფინთან ერთად.

Sonny Emory

ეს ჯერ კიდევ ყველაფერი არ არის – სონი ემორი, გრემის მფლობელი ძალიან ძლიერი დრამერი თავის ახალ პროექტს წარმოადგენს თბილისის ჯაზ–ფესტივალზე. ის საკუთარ ბენდთან, Cachet Fusion-თან ერთად გამოვა.

ჩემთვის ერთ–ერთი უმნიშვნელოვანესი ფაქტორია, რომ ემორი ჩემს უსაყვარლეს ბენდში, The Jazz Crusaders-ში უკრავდა. მოუთმენლად დაველოდები მისი ბენდის კონცერტს.. თუმცა ჯო სემპლის კოლექტივი ერთადერთი არ იყო, ვისთანაც მას დაუკრავს. ელ ჯერო, დევიდ სენბორნი, სტენლი კლარკი – ეს იმ უდიდესი მუსიკოსების არსრული ჩამონათვალია, რომლბთანაც ემორის დაუკრავს.

ერთად დაველოდოთ თბილისის მე–14 ჯაზ–ფესტივალს, რომელიც 27–30 ოქტომბერს გაიმართება!

ინფორმაციას დანარჩენი ჰედლაინერებს შესახებ პერიოდულად მოგაწვდით..

დროებით! : )

განსაკუთრებული რელიგიურობით არ გამოვირჩევი, მაგრამ ჩემზე ვერც იმას იტყვიან, ათეისტიაო.. უბრალოდ რაღაცებს ვაფასებ, რაღაცებს არა.. თუმცა თავს ქრისტიანად ვთვლი.. არ ვიცი ეს ცნება ვის როგორ ესმის, მაგრამ, პრინციპში, ჩემთვის ამას არც აქვს მნიშვნელობა. რელიგია პირადულია, პირადული კი – არავისი საქმე არ არის.

არასდროს მიმიყენებია ვინმესთვის შეურაცხყოფა თავისი რწმენის ან ურწმუნოების გამო. მეორე მხრივ, არც ჩემი რელიგიური შეხედულებების აფიშირებას ვახდენ ხოლმე ხშირად, მაგრამ ერთი რაღაც ვიცი: ყველაფერში არსებობს ზღვარი და გადამეტებული არაფერი ვარგა, მათ შორის რწმენაც.

ჩემთვის მიუღებელია რელიგიური ფუნდამენტალიზმი, ის ულტრანაციონალისტური პათოსი, რომლითაც პარლამენტის მიერ მიღებული კანონი გაპროტესტდა, ჩემთვის მიუღებელია ფანატიკური რწმენა და შიში აბსურდებისადმი, ჩემთვის მიუღებელია ადამიანთა წყევლა მათი შეხედულებების თუ ქმედებების გამო, მიუღებელია ის, რომ ბევრი სასულიერო პირი ძალიან დიდ ზიანს აყენებს ეკლესიას საკუთარი შეხედულებების აგონიური ტონით აფიშირებით. მიუღებელია ეკლესიის წარმომადგენელთა არაჯანსაღი პოზიცია, მაგალითად: ‘ყველა, ვინც ჩიპს ჩაიდგამს სატანაა’, ‘ყველა, ვისაც სააკაშვილის კანონის და ციხეში ჩაჯდომის ეშინია, სატანაა’ და ა.შ. (იხილეთ გალინკული ვიდეო)

რელიგიაზე პოსტის დაწერას საერთოდ არ ვაპირებდი, რომ არა ერთი შემთხვევა. დღეს სრულებით ‘გენიალურ’ რაღაცას წავაწყდი თავისუფლების მოედანზე, მიწისქვეშა გადასასვლელში:

უცნაური და ორიგინალურია, არა?

აი, სწორედ ამას ვგულისხმობ რამდენიმე ხაზის ზემოთ ნახსენებ ‘გადამეტებულ რწმენაში’.

მგონი ჯობს ყველანი ერთად დავფიქრდეთ და რაღაც–რაღაცები გავაანალიზოთ. თორემ ასე, ღმერთმა ნუ ქნას, ექსტრემიზმამდე მივალთ!

ისე, საინტერესოა რა მოხდება 5 ან 10 წლის შემდეგ, როცა ყველა ძველ პირადობას გაუვა ვადა და ყველას მოუწევს ახალი ID ბარათის აღება.. იმედია ამ ამბავს სერიოზული არაფერი მოჰყვება..

მოკლედ, ზედმეტ რელიგიურობაში რომ კარგი არაფერია, ამის თქმა მინდოდა ამ პოსტით.

ვისაც გსურთ გაიგეთ.

თუ არ გსურთ – თქვენი ნებაა, მე არ ვაპირებ თქვენი რწმენის შეურაცხყოფას და ყველაფრის მიუხედავად ჩემს თანასწორად მიგიჩნევთ.. იმის მიუხედავად, რომ ვიცი, თქვენ ასე არ მოიქცევით.